Afgelopen zaterdag was het Roze Zaterdag in Noordwijk – mijn 41ste, samen met mijn man. Georganiseerd door een enthousiast team van vrijwilligers. Maar niet alles heb je in de hand. LGBT Asylum Support stond op de informatiemarkt op de Koningin Wilhelminaboulevard. Achter ons een dranghek waar we een spandoeken hadden opgehangen met de tekst: ‘LHBTIQ+-asielzoekers welkom!’
Een vrouw op leeftijd met blond haar in een roze jurk kwam naar onze stand toe. Ze vroeg: ‘Kunnen jullie geen ballonnen voor ‘dat’ woord hangen?’, wijzend op het woord ‘welkom’. Ik was perplex. De vrouw hield vol dat dit spandoek niet kon, gezien de discussie in Noordwijk over een opvangcentrum. “Deze vorm van censuur is onaanvaardbaar. Als dit niet mag, gaan we weg,” zei ik. Organisaties om ons heen, zoals D66, hoorden de discussie. De vrouw – die beweerde van de organisatie te zijn, wat later niet bleek te kloppen – hield vol dat het niet mocht.
Toen we vooraan stonden voor de parade, kwam ze nogmaals op ons af. ‘Dat mag niet,’ snauwde ze. “Deze plek is voor Noordwijk, niet voor jullie.” Kort daarna werden we verzocht achter de muziekwagen op te stellen, waarmee we alsnog trots door Noordwijk konden lopen.
Maar nog erger was een man die met vrienden voorbijliep en op agressieve wijze scheldwoorden naar de groep queer asielzoekers slingerde die bij ons stonden. Hij maakte een hatelijke opmerking over mijn roze broek en schreeuwde elke variatie van ‘flikker’. Ik greep mijn hondenfluit en blies zo hard mogelijk. Een vrouw van een kraam naast ons probeerde hem ook weg te jagen en werd een ‘manwijf’ genoemd. De man probeerde twee keer naar me uit te halen, terwijl hij schreeuwde: ‘Smerige flikkers, ik sla jullie helemaal verrot’. Een andere man kwam tussenbeide.
Toen ik terugliep naar de stand, kwam ik beveiligers en de politie tegen. Ze vertelden me dat hij was aangehouden en van het terrein was verwijderd. Toen ik zei aangifte te willen doen van bedreigingen en discriminatie, kreeg ik te horen dat dat niet mogelijk was. Ze maakten een melding en adviseerden contact op te nemen met 0900 8844 voor aangifte.
Ik werd gebeld door een politieagente, die zonder mij de kans te geven uit te leggen wat ik had meegemaakt, nogmaals zei dat ik geen aangifte kon doen. Ik herbeleefde het angstaanjagende moment van een uiterst homofobe man die ik met een fluitje de les wilde lezen. Een moment zoals de foto van Erwin Olaf, jaren tachtig tijdens Roze Zaterdag in Amersfoort, met jongens die de middelvinger opstaken. Met het verschil dat ik hier kwetsbare, queer asielzoekers zag die simpelweg omdat ze naast het woord ‘welkom’ stonden, door een volwassene werden uitgescholden. ‘We kunnen een intake inplannen, geen aangifte’, gaf de agente aan met een afspraak over iets meer dan een maand. Als je je afvraagt waarom een Pride nog steeds nodig is: wel hierom.
